يك قاعده عقلي داريم كه ميگويد:
«اَلنِّهاياتُ تُرْجَعُ اِلَي الْبِدايات»
يعني آنچه در انتها ظاهر مي شود، برگشتش به چيزي است كه در ابتدا به صورت علمي و غيبي بوده است.
مثلاً يك صندلي را كه يك نجار ساخته است در نظر بگيريد:
آنچه شما در انتها با آن روبرو ميشويد يك صندلي كامل است با پايه ها و پشت و همه اجزا.
اين صندلي كه شما با آن روبرو هستيد مطابق است با آن صورت ذهني و علمي كه نجار
در ابتدا از صندلي در ذهن خود داشته و بر اساس آن صورت ذهني و علمي، صندلي را طراحي كرده و ساخته است.
نجار در زمان ساختن صندلي ممكن است در مرحلهاي چهار پايهاش را ساخته باشد
ولي هنوز آن صورت كامل كه در ذهن و علم خود داشته را به وجود نياورده باشد مگر در انتهاي كار.
پس نهايت هر كاري، به ابتداي آن كار برگشت دارد.
يعني يك طرف آن (ابتدا) علمي و ذهني و غيبي است و يك طرف آن (انتها) غيبي و خارجي است.
تاريخ : جمعه 02 فروردین 1392 | 17:23 | نویسنده : كانون فرهنگي ولايت |
ارسال نظر(0)
